28/06/10

I remember I was at this local camp in my hometown with my twin sister. My Mom and older sister came to see us and they told us they wanted to tell us something after we had our dinner. We hastily ate and made our way back to them to see what their news was. We were sitting in the car and my Mom couldn’t talk. My older sister took a deep breath and told us ‘You guys, Nene passed away’.

I had never had anyone close to me die. I remember I had never felt that sort of pain before. I remember this little girl I had started talking to, whenever she used to see me she used to run into my arms for a hug. She did the same that day and I could not hold back the tears.

I remember going behind this building in camp where toilets/showers were located and not being able to breathe. I looked to the right and there was the moon with a star - it had not gotten dark yet.

That was a very important year for me. That’s when a lot of changes occurred and I’m not sure if it was because of her death that I started becoming more interested in some things that undoubtedly define me now.

She was and still is a hero of mine. She was such a gentle, kind and loving soul. I remember when we used to visit her in Lebanon, she would open the door and kiss us several times on each cheek and make funny noises while she said ‘Abaou! Abaou!’. She used to make lemonade for us in these large plastic cups. 

I still remember the way her skin felt. Some parts of her arms were always colder than others.

She would share our excitement teach time she cut off pieces of lettuce for us to feed the turtles on her balcony (my siblings and I all had a turtle we personally named).

She was a talented cook. I remember wondering how she could make such a variety and quantity of food. She used to always sit on the same chair for meals - right from the head of the table.

I won’t forget the stacks of albums with pictures of family members and friends on that table between the piano and sofa. We’d all go through them each summer as if we had never seen them with the same curiosity and interest.

I have a fond memory of the rooms of the house with their high ceilings, paintings, colorful windows, antiques and books. The mattresses of the two beds in one room made sort of ”dent” but I felt that I was being cradled each time I’d sleep there.

The thin orange paper she used to give us when we wanted to draw or write things will always make me smile. One of my first attempts at poetry occurred in her house. I would write sentences that rhymed and would put a title, date and signature on each piece of paper. I would then proceed to go out to the main living room with a proud walk and read what I thought was highly original and non attempted poetry by my precursors.

These are few of the many stories I can think of.

Miss and love you, Nene. I’ll try to make you proud.

Online Users

22/06/14

Είμαι αυτή που’δωσε αντικείμενα που κατά καιρούς πιάνεις στα χέρια αναπολώντας το χάος της αυτοανακάλυψής σου.

Αυτή που προκάλεσε αισθήματα τα οποία κατά καιρούς νιώθεις στη τριτοπρόσωπη αφήγηση και στο βλέμμα των αγνώστων.

Αυτή που μίλησε με την άφιλτρη ειλικρίνεια  που τόσο εκτιμά.

Κι η ίδια που έπεσε στα μάτια της με τη συμπεριφορά της μπροστά σε σίγουρες καταστάσεις.

Πονάω, ψυχή μου, πονάω.

Την ίδια στιγμή μ’έχει κάνει να μουδιάζω μπροστά στην αλλαγή.

Μου’πε πως κρύβουν μια ιδιόμορφη μελαγχολία τα μάτια μου.

Έπειτα με ρώτησε τον λόγο.

Δυσκολεύομαι να βρω τα λόγια. Όπως και τότε.

Νιώθω μάταιη τη προσπάθεια να εξηγήσω κάτι το οποίο ούτε εγώ η ίδια δεν καταλαβαίνω πλήρως.

Παρατηρώ τα χρόνια να περνούν και κοιτώ τα χέρια μου.

Μπορούν να αγγίξουν, να δημιουργήσουν, να στηρίξουν, να φανερώσουν.

Όμως όταν βγαίνουν πέραν της φυσιολογικής νοητής τους γραμμής, δεν τους τραβάει πίσω ο εαυτός μου.

Για αυτό το φαινόμενο δεν φταίει πάντα το μέσο – συμβάλλει κι ο προορισμός.

Κι εγώ, ευτυχώς, δεν έχω το δικαίωμα ούτε τη δύναμη να τ’αλλάξω.











Online Users

25/05/14

I won’t stand in the way of what makes you feel fulfilled and of what makes you start your day with optimism.

I won’t stand in the way of your lips and the lips of the present.

I won’t stand in the way of the arms that wrap around your body on Sunday mornings as the smell of fresh coffee lingers from the kitchen.

I won’t stand in the way of the entwined legs that graciously but meticulously touch yours on weekday nights.

I won’t stand in the way of the silence that accompanies the most precious of moments – where words simply do not suffice.

I won’t stand in the way of the caress of your hair as Pink Floyd music softly plays in the background.

I won’t stand in the way of that which I cannot control.

I won’t stand in your way.

Most of all, I won’t stand in mine.

Online Users

19/05/14

https://www.youtube.com/watch?v=xsJ4O-nSveg
Αυτό που γράφω, δεν είναι ποιητικό.

Αυτά που νιώθω, δεν είναι άξια μνήμης.

Μα, είναι ό,τι έχω και δεν έχω στην τελική.

Το σώμα μου θα πάρει άλλη υπόσταση, οι εμπειρίες κι οι αναμνήσεις μου θα χαθούν.

Όμως για το λίγο χρονικό διάστημα που θα υπάρχουν όσο θα’μαι εδώ, θέλω να τους δίνω την σημασία που τους αρμόζει, αλλιώς θα χαθεί ο σκοπός τους.

Βρίσκω τον εαυτό μου να ρεμβάζει μέσα στα ποιήματα, στις νουβέλες και στα ιστορικά γεγονότα που’χω συναντήσει ή ζήσει εγώ η ίδια.

Την τελευταία βραδιά πριν φύγω, κοιμήθηκα στο κρεβάτι των γονιών μου με τη μαμά μου και καταλήξαμε να μιλάμε πρώτη φορά για ώρες.

Ήμασταν αγκαλιά κι ένιωθα γαλήνη.

Αυτή που νιώθουμε μόνο τα χαράματα, τότε που έχουμε το θάρρος να εκφράσουμε τις πιο κρυφές μας σκέψεις και να συγκινηθούμε με περηφάνεια για τα δάκρυά μας.

Χάνομαι, μα δεν με νοιάζει.

Δεν με νοιάζει γιατί πλέον δεν φοβάμαι τον πόνο, την αλλαγή και το απρόοπτο.

Γιατί γνωρίζω πως θα βρω τον τρόπο να μάθω, να καλλιεργηθώ, ν’αγαπήσω περισσότερο μέσω της ερμηνείας τους.

Η μόνη απώλεια είναι αυτή που έρχεται από το ανεκμετάλλευτο.

Online Users

Η Θεωρία Των Παραλλήλων Γραμμών

Ο κάθε άνθρωπος ξεκινά τη ζωή του από ένα σημείο την ημέρα της δημιουργίας του. 
Πριν γεννηθεί, τροποποιούνται τα εκ γενετής στοιχεία όπως χρώματα, σχέδια, πλάτη.

Καθώς προχωρά στα διάφορα κεφάλαια της ζωής του, τα χρώματα, σχέδια και τα πλάτη της γραμμής που προβάλλονται πίσω του επηρεάζονται από επίκτητες έννοιες όπως ταχύτητα, γενναιότητα και συνάντηση-τομή μ’αποτέλεσμα να σχηματίζονται και διακλαδώσεις οι οποίες συνεχίζουν να προχωρούν με το σύμπλεγμα άλλων διακλαδώσεων ή φτάνουν το φυσικό τέλος τους κάποια στιγμή.

Ένα σπάνιο φαινόμενο : όταν τέμνονται δυο παράλληλες γραμμές υπάρχει αλληλεπίδραση και συγχώνευση των διαφορετικών χρωμάτων, σχεδίων και πλατών που οδηγεί στη διάπλαση ενός πρωτοφανούς μεταλλαγμένου αποτυπώματος.

Το αξιομνημόνευτο σημείο επαφής τους, όσο μαθηματικά αδύνατο κι αν ακούγεται, αποτελεί αυτόματα θάνατο και γέννησή τους. Ατύχημα και κάθαρσή τους. 

Η πορεία τους προπαντός δεν μπορεί να επιστραφεί στην πρωταρχική της μορφή κι ούτε θα’πρεπε γιατί μετά από τέτοιο συμβάν το σθένος κι η ωρίμανση της εγκοπής ξεπερνούν την απειρία του άθικτου.

Μερικές από τις γραμμές των προγόνων μας είναι χαραγμένες και κρεμασμένες σε δωμάτια άλλοτε με ή χωρίς είσοδο, για να τον απώτερο σκοπό του παραδειγματισμού.

Πόσο λυπητηρός και συνάμα χαρμόσυνος είναι ο αποχαιρετισμός του απροσδόκητου;
Πόσο ανθρώπινη κι εξιλεωτική είναι η ενσυνέχιση της απροσδιόριστης τροχιάς μέχρι την συνάντηση (ή μη;) της επόμενης τομής;

Online Users

Quote by Caitlin Moran

"At 19, I read a sentence that re-terraformed my head: “The level of matter in the universe has been constant since the Big Bang.”

In all the aeons we have lost nothing, we have gained nothing - not a speck, not a grain, not a breath. The universe is simply a sealed, twisting kaleidoscope that has reordered itself a trillion trillion trillion times over.
Each baby, then, is a unique collision - a cocktail, a remix - of all that has come before: made from molecules of Napoleon and stardust and comets and whale tooth; colloidal mercury and Cleopatra’s breath: and with the same darkness that is between the stars between, and inside, our own atoms.
When you know this, you suddenly see the crowded top deck of the bus, in the rain, as a miracle: this collection of people is by way of a starburst constellation. Families are bright, irregular-shaped nebulae. Finding a person you love is like galaxies colliding. We are all peculiar, unrepeatable, perambulating micro-universes - we have never been before and we will never be again. Oh God, the sheer exuberant, unlikely face of our existences. The honour of being alive. They will never be able to make you again. Don’t you dare waste a second of it thinking something better will happen when it ends. Don’t you dare."

Online Users

01/05/14

Συνήθως όταν κάτι φτάνει στο τέλος του, ανάλογα με τη φύση του στοιχείου, είτε το πετάμε είτε αποδεχόμαστε (;) την απουσία του.

Έχουμε μάθει όμως για ό,τι δεν ικανοποιεί τα συμφέροντά μας, να το πετάμε στα σκουπίδια (να ξέρετε, δεν εννοοώ μόνο τα υλικά σκουπίδια).

Έχουμε βολευτεί με την περιθωριοποίηση της διαφορετικότητας.

Τρέμουμε στις λέξεις ‘δυσλειτουργία’, ‘βλάβη’, ‘πρόβλημα’, ‘ελάττωμα’.

Λες κι εμείς είμαστε εξαιρέσεις της γλώσσας και των συμπτώσεων.

Εμείς.

Ποτέ δεν θα μας αρμόζουν αυτές οι λέξεις.

Γιατί εμείς;

Κι αν βρεθούν μπροστά μας, θα προσποιηθούμε πως όλα κυλούν ομαλά.

Δεν είμαστε εμείς.

Όλα είναι μια χαρά εφ’όσον έτσι φαίνονται, έτσι δεν είναι;

Κι όταν θελήσουμε να γελάσουμε, θα πατάμε ένα κουμπί ή θα φοράμε τη μάσκα ανεμελιάς και χαμογελου που να ενισχύει την επιφανειακή μας προσπάθεια για εσωτερική γαλήνη κι ευτυχία.

Το γενετικό υλικό από το οποίο είσαι πλασμένος εμπεριέχει πληροφορίες εξέλιξης οι οποίες στάζουν από δυσλειτουργία, βλάβη, προβλήματα κι ελαττώματα.

Δεν ξέρω αν είμαστε εδώ από τύχη, από θεό  ή κάποια δύναμη.

Πάνε σ’έναν άγνωστο και κοίταξέ τον για μερικά δευτερόλεπτα στα μάτια.

Πες μου αν αισθάνεσαι, αλήθεια, ανώτερος από αυτόν.

Μην ξεχάσεις να φερθείς σαν Άνθρωπος,

Στην τελική η μάσκα είναι αμετάβλητη,

Όμως η ψυχική σου σταδιοδρομία βρίσκεται σε αεικίνητη εναλλαγή στασιασμού κι αποκήρυξης.

Online Users