01/03/14

Η ανηθικότητα σπαράζει την αυγή της μέρας.

Η αρρώστεια δεν βλέπει θύματα ούτε νοσταλγίες.

Δεν αναρωτιέται αν ο ψυχισμός αντέχει την απουσία.

Δεν νοιάζεται αν έδωσες υπόσχεση τα χέρια σου για παρηγοριά.

Από κύτταρο ξεκινάμε και σε μωσαϊκή μονάδα καταλήγουμε.

Δεν συλλογιζόμαστε για την κρίσιμη στιγμή του θανάτου, για το φυσικό αποτέλεσμα της ύπαρξής μας.

Αφήνουμε το ρίσκο, σκεπτόμενοι το δεδομένο και ρημαδιασμένο αύριο.

Ανάθεμα το αύριο. Ανάθεμα τη σιωπή του φόβου. Ανάθεμα τη δραματοποίηση της «αποτυχίας» και της «απόρριψης».

Δωσ’μου την αδρεναλίνη της ηδονής.

Την ολοκλήρωση της θυσίας.

Την ιερότητα της αγάπης.

Δωσ’μου τον πόνο σου να δημιουργήσω τέχνη.

Να βιώσω το χάος.

Να παραδωθώ στον άνεμο.

Να σε δω, έστω για λίγο, να χάνεσαι στην κάθαρση της Κυριακής.

Online Users

First Law Of Thermodynamic Love

Take in the change and leave your print on this earth with a breath.

Let the moments render your growth as you become one with the flow of circumstance and chance.

Cherish the lips you subtly kiss, the body you softly embrace, the soul you temporarily join;

for they will someday expire and transcend into the appreciation of another touch, another stage of life.

Tonight, the moonlight reminds me of the possibility in timelessness.

Tonight, I am reminded of a younger version of myself;

A version which may live inside me but cannot hear me; a version which lingers in my conscience and should not hear me.

My present version loiters in my future self; my present version hangs around in my future conscience and I should not interfere with the nature of that process.

I am hence a sacrifice to my own reality; a slave to my own perception of ethics.

I am the victim of the Paradox; the strength of forgiveness lies in my soul.

Online Users

“[…] Early in my freshman year, my dad asked me if there were lots of Latinos at school. I wanted to say, “Pa, I’m one of the only Latinos in most of my classes. The other brown faces I see mostly are the landscapers’. I think of you when I see them sweating in the morning sun. I remember you were a landscaper when you first came to Illinois in the 1950s. And look, Pa! Now I’m in college!”
But I didn’t.

I just said, “No, Pa. There’s a few Latinos, mostly Puerto Rican, few Mexicans. But all the landscapers are Mexican.”

My dad responded, “¡Salúdelos, m’ijo!”

So when I walked by the Mexican men landscaping each morning, I said, “Buenos días.”

Recently, I realized what my dad really meant. I remembered learning the Mexican, or Latin American, tradition of greeting people when one enters a room. In my Mexican family, my parents taught me to be “bien educado” by greeting people who were in a room already when I entered. The tradition puts the responsibility of the person who arrives to greet those already there. If I didn’t follow the rule as a kid, my parents admonished me with a back handed slap on my back and the not-so-subtle hint: “¡Saluda!”

I caught myself tapping my 8-year-old son’s back the other day when he didn’t greet one of our friends: “Adrian! ¡Saluda!”

However, many of my white colleagues over the years followed a different tradition of ignorance. “Maleducados,” ol’ school Mexican grandmothers would call them.

But this Mexican tradition is not about the greeting—it’s about the acknowledgment. Greeting people when you enter a room is about acknowledging other people’s presence and showing them that you don’t consider yourself superior to them.

When I thought back to the conversation between my dad and me in 1990, I realized that my dad was not ordering me to greet the Mexican landscapers with a “Good morning.”

Instead, my father wanted me to acknowledge them, to always acknowledge people who work with their hands like he had done as a farm worker, a landscaper, a mechanic. My father with a 3rd grade education wanted me to work with my mind but never wanted me to think myself superior because I earned a college degree and others didn’t.” 

Source : http://www.chicagonow.com/white-rhino/2013/11/mexican-traditions-some-white-people-need-to-learn/





















Online Users

Ubuntu

 





“An anthropologist proposed a game to children in an African tribe. He put a basket full of fruit near a tree and told the children that whoever got there first won the sweet fruits. When he told them to run, they all took each others hands and ran together, then sat together enjoying their treats.

When he asked them why they had run like that when one could have had all the fruits for himself, they said, ‘UBUNTU, how can one of us be happy if all the other ones are sad?’ (‘UBUNTU’ in the Xhosa culture means: ‘I am because we are.)”



 Source : http://true-affection-sings.tumblr.com/post/41995411616


Online Users

01/01/13

Ομίχλη κι υγρασία, γέλιο κι ευδιαθεσία .

Χορός και μουσική, αφημένοι στο χάος, στην έμμεση έννοια της βιοηθικής.

Κρυφός καπνός, συνείδηση παρελθοντική.

Περιστροφή, χάδια και λύπη.

Τα μάτια της ξεχειλίζουν από αίσθημα καθώς με κοιτάζει δακρυσμένη.

Αγάπη εξευτελισμένη, αγάπη μοναδική.

Αγάπη ρημαδιασμένη, αγάπη αληθινή.

Είναι δύσκολο να πράττεις βάσει ορθολογισμού κι εγωισμού.

Είναι δυσκολότερο να γνωρίζεις την ταραχή που σου προκαλεί η ιδέα του ερχομού.

Ζήσ’το. Πάλεψε για να το νιώσεις, πάλεψε για να κλαις από υπερφόρτιση αισθημάτων, πάλεψε να κρατήσεις τη μαγεία της ανεξήγητης καλοσύνης, πάλεψε για το δικαίωμα του λάθους.

Πάλεψε για όσους δεν μπορούν ή έχουν χάσει την ελπίδα και τη γοητεία του αγώνα.

Πάλεψε για σενα.

Πάλεψε για μενα.

Online Users

Iστορία

Ο μπαμπάς μου γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λίβανο, κι οι γονείς του στη Συρία.

“Γενοκτονία στην Αρμενία! Γενοκτονία στην Αρμενία!”

Η μαμά μου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Νάουσα. Ο μπαμπάς της στο χωριό Φραγκότσι κι η μαμά της στη Πτολεμαϊδα – όλα αυτά στο νομό Κοζάνης.

Ο προπάππους μου ήταν από τη Μικρά Ασία. Η προγιαγιά μου ήταν κάτοικος της Θράκης.

Η προπρογιαγιά μου ήταν από Βουλγαρία.

“Οθωμανική Αυτοκρατορία! Οθωμανική Αυτοκρατορία!”

Γεννήθηκα στη Σαουδική Αραβία.

“Βομβαρδισμοί και τρομοκρατία! Bομβαρδισμοί και τρομοκρατία!”

Αποφυγή από τα ερείπια, προς έναν χώρο με λιγότερη βία.

Εξετάσεις στο Λίβανο, δολοφονία πρωθυπουργού.

Βομβαρδισμός αεροδρομίου, για όνομα του Θεού!

Μετακόμιση στην Ελλάδα, εισαγωγή στη γραφή και στην ανάγνωση.

Παίξε κρυφτό με μέτρημα που θυμίζει γλώσσα άγνωστη.

Ενηλικίωση στη χώρα του Ήλιου, μετακόμιση προς Σκωτία.

“Θα βοηθήσει η προετοιμασία! Θα βοηθήσει η προετοιμασία!”

Εμπειρίες πρωτόγνωρες, ανεξαρτησία θολή.

Καπνός και γέλιο, χαρά και μουσική.

Ήρθε ο Ιούνιος, πέρασα φαρμακευτική.

Στην Αγγλία με ρωτάνε για τη χώρα προέλευσής μου.

Δεν κρατιέμαι, χαμογελώ.

Κοιτάω στο απέραντο βάθος, το βλέμμα τους γρήγορα ξανασυναντώ.

Τότε είναι που εκφράζεται μια ιστορία χωρίς σύνορα και συμφωνίες. Μια ιστορία αληθινή  -

 για έναν άνθρωπο ο οποίος μπόρεσε κι αγάπησε τελικά τον πλανήτη Γη.

Online Users

07/12/13

Χαράματα.

Ξυπνάω από βήχα, τον κατευνάζω με νερό.

Το δωμάτιο δίνει την αίσθηση του ρημαγμένου.

Στο πάτωμα βρίσκονται οι αποδείξεις των φοιτητικών μου συνηθειών.

Βλέπω την ώρα, με πιάνουν ανεξήγητες ταχυπαλμίες καθώς τα μάτια μου βαραίνουν με το πέρασμα των δευτερολέπτων.

Θυμόμουν ότι ονειρευόμουν προ λίγο κι η ζεστασιά του παπλώματος δεν μ’άφηνε να θυμηθώ τις λεπτομέρειες.

Όνειρο.

Βρισκόμουν σε μια πόλη η οποία μου έδινε σήματα οικειότητας αλλά δεν μου ήταν γνωστή.

Έβλεπα ερείπια από σπίτια αρχοντικά κι ακριβώς δίπλα τους ήταν χτισμένες μοντέρνες μονοκατοικίες.

Ξάφνου, ήμασταν μια παρέα ατόμων σ’ένα σπίτι το οποίο είχε παλιές αντίκες.

Ξαπλώναμε ο ένας πάνω στον άλλον, η παρουσία μας ξεχείλιζε αγάπη και χαρά.

Η κρεβατοκάμαρα θύμιζε κάνβας του 19ου αιώνα.

Τα σεντόνια ήταν κάτασπρα αλλά έφερναν μια αίσθηση ξεχασμένου.

Κι εμείς, μέσα στην ένταση και την ταραχή του είναι μας, ξαπλώσαμε για να  ξεκουραστούμε.

Κοιμήθηκαν οι άλλοι στα πατώματα, στο τέλος του στρώματος - κι εμείς αφεθήκαμε στη γωνιά του κρεβατιού.

Σιωπή - μα τα μάτια σου έβγαζαν τόση λύπη και σκεπτικότητα καθώς κοιτούσαν τα πάντα εκτός από εμένα.

Σε ρώτησα για την ψυχική σου διάθεση κι εσύ με καθησύχασες λέγοντάς με πως δεν τρέχει τίποτα – πάλι ανίκανη να αντικρύσεις το βλέμμα σου με το δικό μου.

Κι εγώ δεν μπορούσα να κρατηθώ.

Σου χάϊδεψα απαλά τη πλάτη προσπαθώντας να προσφέρω έστω μια μορφή στήριξης - έτσι όπως έμαθα, έτσι όπως έχω συνηθίσει.

Μου’ταν δύσκολο ν’αναπνεύσω από τον κόμπο στο λαιμό κι από τη θεά της ομορφιάς σου.

Η συνέχεια είναι άγνωστη καθώς η μνήμη δεν μου επιτρέπει να θυμηθώ το υπόλοιπο.

Στην υγειά των χαμένων, χαοτικών μας νιάτων.

Online Users