Random appreciation post

Can I just say how amazed I am at the type of LGBT media that has come out (pun intended) in the last couple of years?

Having seen the new season of Atypical - how can you not be surprised?! I remember being a teen and the only shows that existed were 'South of Nowhere', 'Skins' and 'the L Word'. I also remember 'Imagine Me and You' and 'Lost and Delirious'. Gosh.. 

Now you have many webseries to choose from, Netflix series, movies..! It is wonderful. You get different genres too.. I am literally so hyped that there is this such variety, that characters are so diverse and relatable. That they are portrayed with great complexity. 

I love how their intimate scenes are conveyed naturally, with humor and passion.

I think if I had some of these shows growing up, it would have been great as some of the movies mostly portrayed for my age group at that time lead to a character dying or a lot of drug use and behaviours/lives which I couldn't relate to.

Λόγος αγάπης

Σ'αγαπώ γιατί μου έμαθες να ψάχνω τη λεπτομέρεια στις πράξεις, στα πράγματα, στα λόγια. Να εκτιμώ την απλότητα, τη φύση και τη χειρονομία. Να βρίσκω αιτίες να μείνω και να παλέψω, να γίνομαι καλύτερη και να επιδιώκω τον αλληλοσεβασμό στις σχέσεις μου. Μου έμαθες ότι η ανθρωπιά είναι η μεγαλύτερη αξία μαζί με την αξιοπρέπεια. 

Σ'αγαπω γιατί μου έμαθες να κάνω διάλογο, να μαθαίνω για τις εναλλακτικές, να κάνω ένα βήμα πίσω όταν πρόκειται για μεγάλη απόφαση ή δύσκολη στιγμή. Μα, μου έμαθες ότι η αποτυχία είναι, κι αυτή, κομμάτι του παζλ. Ότι η σκληρή δουλειά είναι δική μου, δε μπορεί να μου τη πάρει κανείς.

Σ'αγαπώ γιατί σε είδα να περνάς τις δυσκολίες σου με μεγαλύτερη δίψα για ζωή. Να τραγουδάς και να γεμίζεις με ελπίδα και κέφι το περιβάλλον γύρω σου.

Σ'αγαπώ γιατι χάθηκες, και μέσα στην απουσία σου βρήκα τον εαυτό μου κι ένα πείσμα που δε ξέρω κι εγώ που ήταν κρυμμένο. Μέσα στην αρρώστια σου βρήκα μια αλήθεια, μέσα στην φάση σου βρήκα έναν απώτερο σκοπό. Με έκανες να αγαπήσω τη ζωή γιατί, μαζί σου, ένιωθα πως δεν έφτανε ποτέ ο χρόνος.

Σ'αγαπώ γιατί έβρισκες χιούμορ στις πιο δύσκολες στιγμές. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα ότι αυτό το χαρακτηριστικό είναι ό,τι πιο γοητευτικό σε έναν άνθρωπο, φίλο και μη. Μου έμαθες ότι όλα μπορούν να γίνουν, φτάνει να υπάρχει θέληση. Κρυβόμασταν να φιληθουμε, να κρατήσουμε χέρια, να ολοκληρώσουμε. Νομίζω ο χρόνος μαζί σου με έκανε να εκτιμήσω ότι τα πάντα τελειώνουν αλλά δεν σημαίνει πως δεν μπορείς να απολαύσεις το τώρα. 

Some stuff to remember

-Cooking food and nourishing your body
-Meeting new people in London, at the dentist, on the street, bonding over stuff that happens on the tube (eg kids playing playground games, a little girl looking at her fellow passenger’s phone and him explaining what he was doing - having others smile and look away at them)
-Lentil soup and lahmajoun at Ammo’s house, bonding over music, poems, aspirations, history and art with your cousin. Chatting away on the tube about relationships, LGBT culture, our family
-Getting your nails done
-Black coffee, chai latte, cinnamon
-Keeping in touch with people
-Reading books you have accumulated
-Welcoming friends of friends, meeting them for the first time on the street home and recognising them as they were on their way to get ice cream, learning new things, them showing you an art book they found in an exhibition in Edinburgh. Exchanging ideas about art and originality. Them being gentle and soft spoken
-Hugs and music with your friend over food and hygiene practices
-Going house visiting and coming across a dog show; G&T re-usable cups, churros that weren’t the hype we expected them to be, African music in the car
-Being on Oxford Street, five years later, on the exact same day. Instead of friends and playing guitar at the centre, on a date that thankfully ran a few minutes late!
-Looking up from my phone, seeing her eyes and warm smile for the first time. Shaking hands, noticing a gesture she makes when she is nervous.
-The feeling of wanting to shout ‘respectfully, damn’ multiple times throughout the date but keeping cool externally.
-Being over aware of movements of getting closer due to the loud music too, body language, leaning in, eye contact and her looking away, placing legs on sides of chairs.
-Sense of consideration, kindness, intelligence, inside jokes, flirting; traveling long distances and staying out late even if she had work early the next day and you had to go to Manchester in the early morning hours
-When you tell her off for not wearing a helmet when she rides her bike to work but you get owned because you occasionally smoke cigarettes (same risky behaviour).
-Laughing with friends about everything and anything until your cheeks hurt. Remembering uni moments, feeling happy to have kept in touch.
-A friend of yours always needing a charger, getting her phone fully charged and it running out so fast even if she didn’t do anything!
-Your sister finding her wedding dress 
-Running through Piccadilly Gardens when the water is on
-G&T before heading back
-Ed Sheeran’s music and feeling flirty
-Feelings of familiarness in being back in the North

T. Άγρας, 'Τώρα που λείπεις'

Δεν υπόσχομαι κάτι πλέον.. ούτε βλέπω μια σχέση ή κατάσταση ως η αρχή και το τέλος. Τίποτα δεν είναι αρχή και τίποτα τέλος όσο θετικό ή αρνητικό κι αν είναι. Ξέρω, ακούγεται δραματικό αλλά είναι τόσο σημαντικό!

Όταν ερωτεύεσαι ή περνάς μάθημα ή κάνεις σεξ ή αθλείσαι ή φιλάς κάποιον ή κάνεις το οτιδήποτε.. η υπόσχεση αυτών στο μέλλον μαραίνει το παρόν τους. Ο φόβος μη τα χάσουμε ή δε τα ξαναζήσουμε επισημαίνει την ανάγκη μας την ανθρώπινη να χρειαζόμαστε επιβεβαίωση, συντροφιά ή και να αφεθούμε σε μια ιδέα, σε έναν άνθρωπο.

Στο κάτω κάτω, έχουμε τη γνώση και τη βούληση να αποφασίζουμε για ορισμένα πράγματα. Η φυσιολογία μας σαν κοινωνικά όντα πληρεί κάποιες βιολογικές ανάγκες. Ξέρω ότι η έλλειψη ή επάρκεια κάποιων νευροδιαβιβαστών μπορούν να οδηγήσουν σε κάποια συμπτώματα ή η μη λειτουργία κάποιων νευρώνων να επηρεάσουν τις αισθήσεις. Πάντα μου άρεζε να ''ξεδιψάω'' τη περιέργειά μου μ'αυτά τα θέματα. Όμως η απάντηση φτάνει σε ένα όριο - όλα είναι υποθέσεις βασισμένες σε δοκιμές. Ξέρουμε ότι το να ακολουθούμε κάποιες συνήθειες μας δίνει μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουμε επίκτητα νοσήματα ή να αυξήσουμε προδιάθεση για αυτά. Όλοι είμαστε μια μοναδική εξωτερίκευση του είναι μας. Μια έκφανση της ριζωμένης αυτοπραγματικότητας.

Η ανθρώπινη ανάγκη να επιθυμούμε ταύτιση (και ταυτότητα!), έρχεται σε στιγμές. Το βίωμα της συλλογικότητας, το να θέλουμε να ανήκουμε σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς είναι πρωτίστως βιολογικό. Αυτό, άλλωστε, φαίνεται στην παγκόσμια ιστορία, στα ήθη κι έθιμα, στα επιτεύγματα πολλών γνωστών και μη ανθρώπων.

Πέραν από τις αποφάσεις μου να σου παρουσιάσω τα λόγια, το σώμα μου, τις χειρονομίες μου δεν με ξέρεις. Ξέρεις αυτά που διαλέγω να σου δείξω. Ούτε εγώ ξέρω εσένα. Ποια είναι τα όρια της αυτοδιάθεσής μας, λοιπόν; Ίσως αυτό να είναι το πιο στενάχωρο. Γιατι, για να φτάσουμε όσο πιο κοντά στη φανέρωσή μας, πρέπει να είμαστε ευάλωτοι, ειλικρινείς και να κρατάμε πολύτιμη και καλοδεχούμενη την αυτοκριτική. Μεγάλη γοητεία η αυτοκριτική.

Γι'αυτό, για μενα πλέον δεν έχουν νόημα οι υποσχέσεις ούτε τα μεγάλα λόγια. Αν κάτι το ζήσω, νιώθω ευγνωμοσύνη ότι έχω τις αισθήσεις μου κι είμαι παρούσα σ'αυτό το θαύμα που παίρνουμε σαν δεδομένο. Επικοινωνώ όταν θέλω να εκφράσω αγάπη, στεναχώρια κτλ λέω αυτά που σκέφτομαι, ζητώ συγγνώμη, δε περιμένω γιορτή ή Σαββατοκύριακο να κάνω αυτά που πραγματικά θέλω.. νιώθω ήρεμη έτσι. Κι ας μην τα ξαναζήσω, κι ας μην με ακολουθήσει το τάδε άτομο στα επόμενα χρόνια.

Κι ας πιστεύουν ότι είμαι ευαίσθητη (λες κι είναι κακό) ότι είμαι ανόητη ή δεν καταλαβαίνω την εκμετάλλευση. Μια χαρά καταλαβαίνω, έχω βιώσει τόσα κι ακόμη δεν έχω δει τίποτα.. εγώ όμως αποφασίζω πως χειρίζομαι τις καταστάσεις στη ζωη μου. Εγώ ξέρω μόνο πως είναι η συνείδησή μου και τα βράδια πως κοιμάμαι.

It's that time of year again. I sat down to think about where I have lived, the amount of times I have moved, the clothes and items which have accumulated. It is easier to keep things organised if there's a plan. I remember coming to the UK with one large and one small suitcase. That is definitely not the case for this next move but I must say I am happy with the progress so far.

York has been really lovely. I met people and made some great memories. Funny how we experience friendship and love when we are surrounded by a different background. Different needs are amplified when your mind is focusing on other things. Opportunities exist all around us and I could have easily been writing this in another city, having followed a different academic path, chosen other friends and partners etc.

Looking forward to having a flat that I can actually walk in! It seems kind of weird but I am so excited. I can't wait to cook for visitors and for my flatmate and have coffees and parties and listen to new music, visit random places for the first time..!

It is hard to not be mesmerized by people in London. I have seen so many beautiful faces, each doing their own thing. It is such a buzzing city, you almost feel it has its own heartbeat and you are so so small. I love how life unfolds. I love how your eyes connect with a stranger and in that moment you are gone. It reminds you how fragile and passing people and situations are. It almost invites you to ''bet'' and risk yourself, any sense of seriousness and give into being playful, silly, daring.

I had a few dreams about someone these days. How can dreams have so much tension? They felt so real. In the first, I saw her and she wanted me to give her attention. I remembered how “uninhibited” things felt; I just kept on kissing her arms, hands and then forehead softly. But this was all happening as if we were having a daily conversation about life and people.

Another dream I had involved her again and she apparently had a really good time out with my friends and family but I couldn’t be there and I felt sad. I really wanted to be there to see her share moments with my siblings, make jokes with them, tease me. It reminded me of my siblings’ partners and how beautiful it is to have people like that in their life. It makes you wonder what is waiting for you.. that the same life events won’t be celebrated in the same way, if any.  

Oats In The Water by Ben Howard

Go your way

I’ll take the long way ‘round

I’ll find my own way down

As I should

And hold your gaze

There’s coke in the Midas touch

A joke in the way that we rust

And breathe again

And you’ll find loss

And you’ll fear what you found

When the weather comes

Tearing down

There’ll be oats in the water

There’ll be birds on the ground

There’ll be things you never asked her

Oh how they tear at you now

Go your way

I’ll take the long way 'round

I’ll find my own way down

As I should

And hold your gaze

There’s coke in the Midas touch

A joke in the way that we rust

And breathe again

And you’ll find loss

And you’ll fear what you found

When the weather comes

Tearing down

There’ll be oats in the water

There’ll be birds on the ground

There’ll be things you never asked her

Oh how they tear at you now