Γεμίζοντας το κενό με χιούμορ - Κατερίνα Βρανά (TEDxAUEB)

Πριν πάθει σηψαιμία ήταν από τις καλύτερες -κατά τη γνώμη μου- κωμικούς του χώρου.. το ότι μέσω της αρρώστιας της μπόρεσε να το παλέψει και να ανεβάσει μια τέτοια παραγωγή την καθιστά ακόμη πιο ταλαντούχα κι αξιέπαινη στα μάτια μου.

Χθες παρακολούθησα ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή της. Υπήρχαν σκηνές από την ίδια με την οικογένειά της στο σαλόνι τους κι άλλες με την ίδια να κάνει φυσιοθεραπεία στο νερό ή σε ένα άλλο δωμάτιο. Το γεγονός ότι άφησε τις κάμερες να την ακολουθήσουν σ'αυτές τις πιο προσωπικές κι ''ευάλωτες'' στιγμές της και να είναι τόσο ετοιμόλογη με έκανε να (χαμο)γελάσω πραγματικά.

Αυτό που μου φάνηκε ενδιαφέρον είναι πως της ήρθε η ιδέα για το σταντ απ τη στιγμή που ξύπνησε από το κώμα! Τί μεγαλείο ψυχής χρειάζεται για να αντιμετωπίζεις τον κίνδυνο, την αβεβαιότητα και τον θάνατο με χιούμορ; Ίσως να είναι από τις πιο γοητευτικές και δυναμικές στάσεις που μπορεί να κρατήσει κανείς.

Στο παραπάνω βίντεο, εξήγησε πως όταν παθαίνεις κάτι τέτοιο όλα αλλάζουν σημασία. Το πτυχίο, το επάγγελμα, το άγχος για μικροπράγματα παίρνουν διαφορετική διάσταση. Στο τέλος του βίντεο κατέληξε στο συμπέρασμα πως όλα μπορούν να αντιμετωπιστούν με 'αγάπη, σεβασμό και γέλιο'.

Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο!

'Αντίο' - Τάσος Λειβαδίτης

Κάποτε μια νύχτα θ΄ ανοίξω τα μεγάλα κλειδιά των τρένων για να περάσουν οι παλιές μέρες οι κλειδούχοι θα ΄χουν πεθάνει, στις ράγιες θα φυτρώνουν μαργαρίτες απ΄τα παιδικά μας πρωινά κανείς δεν έμαθε ποτέ πως έζησα, κουρασμένος από τους τόσους χειμώνες τόσα τρένα που δεν σταμάτησαν πουθενά, τόσα λόγια που δεν ειπώθηκαν, οι σάλπιγγες βράχνιασαν, τις θάψαμε στο χιόνι που είμαι; γιατί δεν παίρνω απάντηση στα γράμματά μου; κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ΄ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά απʼ αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό κι ο αγέρας που κλείνει απότομα τις πόρτες και μένουμε πάντοτε έξω όπως απόψε σε τούτο το ερημικό τοπίο που παίζω την τυφλόμυγα με τους νεκρούς μου φίλους. Όλα τελειώνουν κάποτε. Λοιπόν, αντίο! Τα πιο ωραία ποιήματα δεν θα γραφτούν ποτέ….

https://www.youtube.com/watch?v=KwYv7YTlRFc

Today was an important day which brings me one step closer to getting the opportunity to practice my profession (at least in one way). All the years of hard work, missing holidays, birthdays, seeing family, friends, lovers.. rearranging meetings, fitting in a few coffees or gatherings..  it all came down to today. The anticipation, the exhaustion (physical and emotional) came out. The stuff leading up to it is almost comical. My wrist getting sprained, getting my period a week early, getting the cold..!

The things that have happened leading up to this really don't matter when I think about it. They don't matter but they also had to take place for me to be where I am today.

On the train back to York I saw the coast leaving Sunderland.. it was so beautiful. The weather was so sunny.. not a cloud in the sky. I saw old classmates.. people with whom I have grown and laughed with since I started this journey.

I am so humbled to have gathered these experiences but it also opened my eyes to the variety of opportunities out there. While learning is never immobile, I really would like to finally ''seal'' this phase, close the book and open a new chapter. With this title, I hold a title of pride and responsibility. Accountability and openness. Safeguarding and valour in the face of corruption or the easy route. Damn the easy route but also, damn the part of me mourns for my youth. Damn our fixation with youth. It is going but there is more life to come.

I want to really value the small things, to live with all my senses. Sometimes there is a security to living vicariously, but there is an empty charm awaiting to be seized.

Little Moments With People

When a shy person smiles to themselves because of a pun or a sassy comment you made, you have a victory on your hands! The way their eyes fixate on yours and how much of a good listener they are.

Sitting on benches in town or next to the art gallery, talking about the most random topics and watching drunk people pass by/funny scenarios playing out. Serenity in opening up with them. 

Using glasses, bottles, lemon slices (aka Cyprus) to explain the journey of your ancestors and the geographical location of countries.

Asking a gastronomy graduate what they think of McDonalds food and them replying with ‘their food safety is pretty good’. Them analysing food wherever we go because of their qualifications.

Visiting a bar with many crosses and religious symbolism - my grandmother would love this. Them understanding your cultural background.

Voice recordings with friends you don’t speak to often whether they’re from the same country and have a sassy boyfriend who joins in or in another country and lonely.

Them not knowing about ‘cold coffee’. Becoming a regular at a coffee place called 'Bean and Gone'.

Asking them how often they eat chocolate and to be honest; them being embarrassed to say they have 2 bars of chocolate a week!

Being out for hours, losing track of time and playing it cool although you’re both cold!

Discovering new cafes and bars in the town you studied in after you’ve left it. Having a drink in a quiet bar with an old friend.

Them randomly revealing they have Raynaud’s and you laughing at how nonchalantly it was mentioned. 

Mentioning you have an exam you need to wake up for in a couple of hours and them getting over-protective and shocked.

Them offering to drop you off home and you exclaiming ‘road trip!’ every time you turn into a specific roundabout.

Always asking them to text you when you get home.

Carmilla Season 3 Episode 22

"You’re struggling, and you’re allowed to, because the universe is huge and it’s arbitrary, and uncaring. One moment you can get sucked into a hell pit and the next moment you can get pulverized by a meteor, and really in the grand spectrum of things it’ll mean nothing. The point is, if nothing means anything, then the only thing that means something is what we make. I mean, look at me. I used to use hopelessness as an excuse for all the awful things that I did. Until this prissy little overachiever that I was totally planning on handing over to my mother unraveled all of my plans, because she thought we all deserved better. Even me. 

And yeah, you are flawed. And struggling, and uncertain, but it is so beautiful the way you try." - Carmilla

22/04/2019

Μια γρατσουνιά. Μικρές, μηχανικές κινήσεις μπορούν να οδηγήσουν σε ένα τροποποιημένο, αγιοποιημένο αποτέλεσμα. Ένα άγαλμα, μια ζωγραφιά, ένα κύτταρο που συνεχώς πολλαπλασιάζεται, συνήθειες αυτοκαταστροφής, κινήσεις που επιφέρουν έκρηξη, έκπληξη, ηδονή ή και δημιουργία.

Παίρνουμε αποφάσεις σε καθημερινή βάση. Αποφάσεις για την υγεία μας, την εκπαίδευσή μας, τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Οι πιο σημαδιακές στιγμές έρχονται από παραπομπές πιθανοτήτων.. από την ύπαρξη των παραλλάξεων.

Είναι εύκολο και δικαιολογημένο να παραδοθούμε στην μοίρα και στην ανάλυση των δυστυχιών μας. Η αλήθεια είναι πως δε ξεθυμαίνει μια αρνητική κατάσταση με το να την αποφεύγουμε.. ούτε γεννιούνται τα επιτεύγματα όταν μένουμε άπρακτοι. Το θέμα είναι να είμαστε ρεαλιστές κι ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Αυτό που με κάνει να αγαπώ τη ζωή είναι ότι με εξιτάρουν οι εκδοχές της.

Είναι τόσο ελκυστικό στα μάτια μου να βλέπω τη γενναιότητα ενός ανθρώπου με αυτογνωσία και πάθος. Να αναγεννάται από τα λάθη και να συλλογίζεται τη βελτίωση. Να έρχεται πιο κοντά στη θεμελίωση του εαυτόυ του. Να βλέπω έναν άνθρωπο να χαμογελάει με τη τύχη και να παίζει μαζί της.


Copyright © M.E.S

Α. Μπίστικας, 'Ήρθες...'