The theory of self denial

“The theory of self denial is like if you deny yourself something long enough for whatever self imposed reason, you know the moment that you’re faced with any real external imposition you’re going to voluntarily want to do the thing you were trying so hard not to do.” - Bloomington

Online Users

Let's just say it is what it is

I've been at camp for the past two weeks. It's been lovely and the change of setting is exactly what I needed.

Sometimes when you're surrounded by children and have the responsibility of taking care of them, your outlook on life changes.

The boys me and my friend Maria take care of swear so much that it gets quite tiring after a while. I once did this little test where I counted how many seconds it took until I heard a swear word or phrase and I couldn't pass the 25 second limit.

There are lots of funny things that happen that I can't quite remember. Lots of faces that I find pleasure in trying to figure out. Each child has something special about them - it's surreal. Each person has something important about them. What amazes me with the children I take care of is that among some of them, there is this profound maturity and sense of right and wrong. It's mind boggling how innocence can work that way. I mean, let's say, a lot of the boys swear and act like they know everything there is to know about sex/relationships and what not but in reality they're exactly what they are - children. You can see that the swearing and fighting that occurs between them is just an act for attention or to prove their masculinity or hide their pain/insecurity/inexperience which shouldn't be something they should be doing in my opinion.

There are lots of people from families with different social backgrounds and I don't know why, but that really fascinates me.

I find interest in trying to explain the most simple things to the children because there's this.. secret? In simplicity and few but important words.

I'm glad that hugs can make them feel the least bit better when they're feeling down about hitting themselves or missing a loved one.

One of the most wonderful moments is at night when the children are sleeping and the older people gather and share stories and eat left overs or order.

The moments I cherish are those when the night breeze offers me a sense of renaissance. The moon and the stars assure me that the infinite is chaotic but serene. The days of our youth pass by ever so slowly but we miss them ever so quickly.

I don't think I'll ever not be captivated by people's eyes and what they have to say. I love that about the human body. We, as humans, may have the ability to hide things but our body which most deem as the cell to our soul will find a way to show the effect of what we are hiding sometime or another.

Money is money. Family is family. Some things are more important than others. At least that's the way I see it.

Goodnight.

Online Users

Quote

“Live like you are extraordinary. 
Love like you admire someone’s most painful burden. 
Breathe like the air is scented with lavender and fire. 
See like the droplets of rain are each exquisite. 
Laugh like the events of existence are to be cherished. 
Imagine like there is magic in you fingertips. 
Give freedom to your instincts, to your spirit, to your longing.” — E. M. Crane, Skin Deep






Online Users

Σκέψεις

http://troi-kanoi.blogspot.gr/2012/06/blog-post_968.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FkWbpJ+%28%CE%A4%CF%81%CE%BF%CF%8A%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF%29&utm_content=FaceBook


Δεν ξέρω γιατί νιώθω οργή. Είδα αυτό το βίντεο στο παραπάνω λινκ. Είδα τον αποκεφαλισμό ενός ανθρώπου που αποφάσισε να αλλάξει τη θρησκεία του.

Δεν ξέρω εαν συμφωνώ με την ιδέα να μην υπάρχουν θρησκείες επειδή ο τρόπος εξάσκησής τους από τους ''οπαδούς'' τους είναι αυτός που διεξάγει και ουσιαστικά προωθεί τις βαρβαρότητες ή επειδή μερικές θρησκείες είναι, στην ευρύτερή τους ύπαρξη, αυτές που προάγουν την βία και τον φανατισμό υπό την ψεύτικη υπόσχεση ενός παραδείσου, μιας λαμπερής υστεροφημίας, μιας αθάνατης τιμής και κενής, μεταθάνατης αξιοπρέπειας.

Δεν ξέρω εαν θυμώνω επειδή οι αντιλήψεις που είχα από την παιδική μου ηλικία για την συγκεκριμένη θρησκεία αντικρούονται με τις παροντικές πεποιθήσεις μου.

Το θέμα είναι πως όταν ζεις σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί μια θρησκεία, είσαι ''υποχρεωμένος'' να συμβιβαστείς με κάποιους όρους και κανόνες που η ίδια έχει θεσπίσει. Έτσι ήταν από ''τότε''.. έτσι διατηρήθηκε μέχρι τώρα. << Είναι ''παράδοση'' >>, σου λένε. Εαν δεν σου αρέσει, κανείς δεν σε υποχρεώνει να μείνεις. Είναι δυσκολότερο για έναν ''ανοιχτόμυαλο'' να συμβιβαστεί με τους νόμους μιας θεοκρατικής, απολυταρχικής κοινωνίας που ακόμη ενεργεί χωρίς τη διάκριση εξουσιών.

Θυμάμαι πως από την ηλικία των έντεκα, ''έπρεπε'' να φορέσω την χαρακτηριστική μαύρη μπούρκα στη Σαουδική Αραβία όταν ήμουν εκτός συνοικισμού. Δεν φορούσα τίποτα για να καλύπτω τα μαλλιά και το πρόσωπό μου. Έχοντας τις γνώσεις και τις εμπειρίες στην ηλικία που βρίσκομαι τώρα, βρίσκομαι σε μια εσωτερική διαμάχη για το εαν συμφωνώ ή όχι με την ενδυμασία αυτή. Θα μου πείτε, εδώ οι ίδες οι μουσουλμάνες δεν έχουν πρόβλημα (οι περισσότερες), εσύ που θεωρείσαι χριστιανή/όχι μουσουλμάνα γιατί προβληματίζεσαι τόσο;

Σκέφτομαι πως ο καθένας θα'πρεπε να ντύνεται όπως θέλει. Το ντύσιμο είναι τρόπος έκφρασης. Από τη στιγμή που υπάρχει διαταγή να ντύνεται ένα συγκεκριμένο μέρος του πληθυσμού με αυτόν τον τρόπο, αυτόματα περιορίζεται η ελευθερία - ακόμη και εαν αυτή η ελευθερία σχετίζεται με κάτι ''ασήμαντο'' όπως η ενδυμασία.

Έπειτα όμως, θυμάμαι τον εαυτό μου μικρή.. θυμάμαι πως ενθουσιαζόμουν όταν ήταν να φορέσω τη μπούρκα.. επειδή ένιωθα πιο ''μεγάλη'' (μάλλον ένιωθα επίσης πως το όνειρό μου να πάω στο Χόγκουαρτς ήταν κοντά αλλά ας μην ανοίξω αυτό το θέμα σε αυτό το ποστ καλύτερα) και πως δεν ένιωθα πως ήταν κάτι που μου το επέβαλαν. Μπορεί, λόγω ηλικίας, να μην καταλάβαινα κιόλας τότε. Αλλά και πάλι. Έρχεται η σκέψη του είδους 'οι πιο αθώες ψυχές αναγνωρίζουν την αδικία πιο έντονα'. Δεν θυμάσαι όταν ήσουν μικρός που γινόταν κάτι.. πες ότι πείραζαν ένα παιδί στο προαύλιο. Τον χτυπούσαν, τον έβριζαν, τον κοροϊδευαν. Αυτό μπορεί να αποτελεί ένα άσχετο και ανίσχυρο παράδειγμα αλλά όταν το έβλεπες να διαδραματίζεται μπροστά σου, μπορεί να μην έκανες τίποτα να το σταματήσεις (ή να έκανες) αλλά ένιωθες τύψεις. Οι τύψεις καθοδηγούν πολλές φορές τη συνείδηση και τις ιδέες μας περί ηθικής.

Θυμάμαι επίσης πως δεν επιτρεπόταν στις γυναίκες να οδηγούν εκτός συνοικισμού. Στα εμπορικά κέντρα, την ώρα της προσευχής, υπήρχαν ξεχωριστά δωμάτια για γυναίκες και για τους άντρες. Στα μέρη όπου τρώγαμε, υπήρχαν ξεχωριστούς χώρους όπου έτρωγαν οι οικογένειες και αντίστοιχα οι άντρες και οι γυναίκες. Αυτά ισχύουν ακόμη και τωρα. <<Γιατί δεν αλλάζουν τους νόμους τους αφού βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα;!>>. Το θέμα είναι πως δεν είναι τόσο εύκολο. Δεκάδες αιώνες καθιερώθηκε ένα σύστημα εξουσίας και ολόκληρες κοινωνίες βασίστηκαν πάνω στην λειτουργία του συστήματος αυτού. Αυτό το σύστημα, φέρνει προβλήματα στην επιφάνεια. Εαν για παράδειγμα δοθεί το δικαίωμα στις γυναίκες να οδηγήσουν, μπορεί αυτό να προκαλέσει άλλα άτομα από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες να επιζητούν επιπλέον δικαιώματα. Αυτή η απαίτηση με τη σειρά της μπορεί να οδηγήσει στην κατάρρευση της μοναρχίας. Κάτι που συνδέεται με τον πλούτο της χώρας και την διακίνηση του εμπορίου σε όλο τον κόσμο λόγω διεθνών συμφωνιών με άλλους, οικονομικά ισχυρούς εκπροσώπους (ευγενικής καταγωγής και μη) άλλων χωρών. Μπέρδεμα; Ναι!

Δεν ξέρω που πηγαίνω μ'αυτά που γράφω (άντε πάλι με το 'δεν ξέρω'). Απλώς γνωρίζω πως η παράδοση δεν πρέπει να κρατά ζωντανά τα στοιχεία που ενισχύουν και προκαλούν την επαναφορά οπισθοδρομικών αντιλήψεων όταν στη πλειοψηφία των περιοχών της γης, αυτά καταπατούν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Η καθηγήτριά μου κάποτε μου είπε : 'Η παράδοση πρέπει να κρατά ζωντανά τα στοιχεία που ευνοούν τον πολιτισμό της' και 'Η ελευθερία σου φτάνει εκεί που ξεκινά η ελευθερία του άλλου'.

Σκέφτομαι, όσον αφορά το βίντεο, πως το Ισλαμ λέει ξεκάθαρα να θανατώνεται όποιος επιχειρήσει να  απομακρυνθεί από τον Αλλάχ και τον Μωάμεθ. Τότε θεωρείται δικαιολογημένος ο αποκεφαλισμός; Επειδή το ορίζει η θρησκεία με την οποία ο ίδιος ''σφραγίστηκε'' (πιθανότατα χωρίς τη δική του συγκατάθεση) από τότε που γεννήθηκε λόγω του αντίστοιχου κοινωνικού του περίγυρου και της παράδοσής του;

Ο χριστιανισμός, ο εβραϊσμός και άλλες θρησκείες διαθέτουν χαρακτηριστικά που δεν στέκονται ορθολογικά στις μέρες μας. Οπ, Μαριλένα, τί μας λες τώρα; Ποιος σου είπε πως πρέπει να ερμηνεύεις τη θρησκεία με βάση την κυριολεξία; Ιδού και η άλλη σκέψη. Γιατί μερικά σημεία της Βίβλου ερμηνεύονται και χρησιμοποιούνται για την απαγόρευση και αντίστοιχα την έγκριση των δραστηριοτήτων και γενικά του τρόπου ζωής των ανθρώπων, χριστιανών και μη;
Η Βίβλος λέει πως εαν μια γυναίκα απατήσει τον άντρα της ή αντίστροφα, είναι καταδικασμένη/ος σε θάνατο με λιθοβολισμό. Απαγορεύει το διαζύγιο. Απαγορεύει τα tattoos, το συγκεκριμένο κούρεμα μαλλιών, το να δουλεύεις το Σάββατο, απαγορεύει να τρως γουρούνι και ακόμη να παίζεις με το δέρμα ενός γουρουνίου (οι μπάλες σε κάποια αθλήματα είναι από δέρμα γουρουνίου), το να φοράς συγκεκριμένα ρούχα και πάει λέγοντας.

Η θρησκεία είναι ένα από τους πιο ισχυρούς ''θεσμούς'' στις μέρες μας. Όσο περνούν τα χρόνια και τα δικαιώματά μας διαλευκάνονται και συνειδητοποιούμε πως ορισμένες παραδόσεις δεν συμβαδίζουν ενώ αντίθετα αντικρούονται αναχρονιστικά με τις ανάγκες (ψυχικές, πρακτικές, κοινωνικές κτλ) μιας κοινωνίας, τότε πρέπει να θέσουμε τα εύλογα ερωτήματα στους εαυτούς μας : μήπως θα'πρεπε να αναθεωρήσουμε τα στοιχεία της ίδιας της πίστης και όσα αυτή συνεπάγει; Πόσο είμαστε διατεθημένοι να καταπατούμε τα δικαιώματα των ανθρώπων εν ονόματι ενός δόγματος; Αξίζει να ακολουθείς μια θρησκεία εαν αυτή αντιτίθεται τον ανθρωπισμό;













Online Users

Ένα βράδυ

‘’Ξέχασέ με’’. Αυτή τη φράση δεν πίστεψα ποτέ πως θα μπορούσα να τη χρησιμοποιήσω.

Οι αναμνήσεις είναι γλυκανάλατες. Πάντα με τoν ανυποχώρητο, γεμάτο διδακτό ύφος λόγο που μου θυμίζει πως τα πάντα βρίσκονται σε κίνηση και ροή.

Το τελευταίο βράδυ που σε είδα, ήσουν ο εαυτός σου.

Ο εαυτός σου.

Δεν ήξερα εαν το συνειδητοποίησες τότε, αλλά είχαμε μήνες να κάτσουμε χαζεύοντας τοπία και μιλώντας χωρίς τους φραγμούς, την αβεβαιότητα και τις επιφυλάξεις των αισθημάτων.

Ο χρόνος σταμάτησε. Τα προβλήματα χάθηκαν στο κενό και οι υποχρεώσεις, βρήκαν άλλο θύμα να περικυκλώσουν.

 Τις στιγμές εκείνες, η εισπνοή του κρύου αέρα γαλήνευε την ψυχή και η εκπνοή του ενίσχυε το πυρός των ερωτήσεων δίχως  αντικειμενική φύση και απάντηση.

Εγώ, εσύ και το απέραντο, ήρεμο χάος του κάμπου.

Τόσες σκέψεις, τόσα 'γιατί;'.

Μάλλον δεν ήμουν άξια να γνωρίζω την αλήθεια. Ήμουν άξια να φιλιώνω με τον εγωισμό σου. Μόνο που δεν ήξερα πως ήταν εγωισμός.

Μάλλον δεν ήμουν άξια να κρατώ το χέρι σου. Ήμουν άξια του φόβου σου. Μόνο που δεν ήξερα πως ήταν φόβος.

Μάλλον δεν ημουν άξια της ψυχής σου. Ήμουν άξια των χειλιών σου. Μόνο που δεν ήξερα πως ήταν χείλη, αλλά το απαγορευμένο μήλο, τροποποιημένο στα σημερινά δεδομένα των ‘πρέπει’ και ‘μη’.

Στιγμή κλεμμένη για την ικανοποίηση της περιέργειάς μας.

Δεν έγραψα ποτέ για τη βραδιά εκείνη. Πέρασαν χρόνια από τότε.

Έφυγε, σπούδασε, γνώρισε την Αγάπη και σχημάτισε το Ταξίδι. Πέρασε πολλές βραδιές σαν εκείνη που περάσαμε μαζί.

Εγώ; Ακόμη ενδίδω στη νοσταλγία, στις περιπέτειες δίχως αφορμή,  προσμένοντας τον άνεμο που μου έκλεψε την συγχώρεση του εαυτού μου.

‘’Ξέχασέ με’’.

Online Users

Διαφωνία

Διαφωνία.

Μπορεί να διαφωνούμε εγώ κι εσύ. Μπορεί να έχουμε κι οι δυο δίκιο. Ή και άδικο. Μπορεί. Ποιος τελικά ξέρει; O εγωισμός έχει όρια; Βλέπω τα πράγματα γύρω μου, το κάθε τί, σαν αντικείμενο απείρου με όρια. Όρια τα οποία όταν τελειώνουν, οδηγούν στην αρχή άλλων οριών. Επαναλαμβανόμενα όρια είμαστε όλοι μας.

Έχω σκεφτεί μήπως ο χρόνος δεν υπάρχει στο άπειρο. Ούτε ο ήχος. Η ησυχία, μάλλον. Δεν ξέρω γιατί.

Έχω επιτέλους φτάσει στο σημείο να μπορώ να παρατηρώ ορισμένα πράγματα γύρω μου από άλλη οπτική γωνία. Μπορεί να φταίει η περιέργειά μου, μπορεί να φταίει το γεγονός ότι ακόμη δεν έχω αυτό που αποκαλούν οι μεγαλύτεροι ‘εμπειρίες ζωής’. Μα, δεν πρέπει να κάνω λάθη ώστε τελικά να έχω εμπειρίες ζωής; Άσε με να κάνω λάθη. Πολλά λάθη. Άσε με να γίνω Άνθρωπος. Άσε με να πλησιάσω όσο μπορώ την ανθρώπινη φύση μου.

Μπορεί αυτή η ικανότητα να μην είναι κάτι το ιδιαίτερο αλλά να το αισθάνομαι σαν κάτι πρωτόγνωρο διότι το νιώθω για πρώτη φορά. Μπορεί να ωριμάζω. Να αλλάζω. Μπορεί.

Πάντα θεωρούσα την αλλαγή κάτι το οποίο θα καταλάβαινα εάν συνέβαινε στη ζωή μου. Μερικές φορές όντως είναι έτσι. Άλλες φορές οι μικρές αλλαγές είναι αυτές που προκαλούν τη διακριτή διαφορά. Το αποτέλεσμα. Μέχρι που και το αποτέλεσμα γίνεται αντικείμενο αλλαγής και έρχονται κι άλλες προοπτικές στην γενική εικόνα για περαιτέρω αποτελέσματα.

Σκέφτομαι πως ορισμένες φορές, το διαφορετικό μας τρομάζει. Γιατί;

Θέλω έναν κόσμο στο οποίο οι κόποι μου θα βρουν τα αντίστοιχα αποτελέσματα. Πολλές φορές η ζωή δεν τα φέρνει έτσι όμως. Γι’αυτό άλλωστε είναι παράδοξη και περίεργη. Αλλά χωρίς αμφιβολία, μοναδική (‘μια ζωή δεν την έχουμε΄ δεν λένε;).

<<Είσαι μικρή ακόμα και δεν μπορείς να καταλάβεις>>. Μια χαρά καταλαβαίνω. Καλύτερα από ορισμένους μεγαλύτερους σε ηλικία. Και συμβαίνει το τελείως αντίθετο. Μερικοί μεγαλύτεροι σε ηλικία είναι πιο ανοιχτόμυαλοι από άτομα της ηλικίας μου. Στο τέλος της μέρας, είναι στον κάθε άνθρωπο το πως αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα γύρω του.

Η αναμφισβήτητη αλήθεια είναι ότι ναι, δεν έχω την εμπειρία που έχεις εσύ. Αυτό δεν σημαίνει πως οι αντιλήψεις μου δεν είναι άξιες με τις δικές σου.

Άλλωστε, δεν μπορώ να συλλάβω το ότι επικροτείς ένα σύστημα το οποίο έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης  για την ανεργία, την πείνα, την εγκληματικότητα και τα σχετικά προβλήματα της εποχής μας. Σίγουρα διαδραματίζουν ρόλο κι άλλοι παράγοντες. Δεν διαφωνώ.

Με κατηγορείς για το γεγονός ότι έχω αντιλήψεις οι οποίες δεν μπορούν να υλοποιηθούν με τα σημερινά δεδομένα στις κοινωνίες μας. Σκέφτομαι έντονα τον Διαφωτισμό. Την Αναγέννηση. Τις επαναστάσεις. Χωρίς την προχωρημένη σκέψη, χωρίς το ρίσκο, χωρίς τα όνειρα και τα οράματα για ένα καλύτερο μέλλον θα μέναμε στάσιμοι. Χωρίς αξίες θα κληρονομούσαμε μια μουντή ιστορία και ανθρωπότητα.

Τελικά συμπεραίνω πως ο τρόπος άσκησης των συστημάτων εξουσίας και διοίκησης είναι αυτό που έχει σημασία. Στη θεωρία τα περισσότερα θεωρούνται ωραιοποιημένα.

Μην με κατακρίνεις για το γεγονός ότι ελπίζω για το καλύτερο. Το δίκαιο. Το ελεύθερο. Το ισόνομο. Το ισότιμο. Ισχύει κι εδώ η έννοια του απείρου. Άραγε, ποιος καθορίζει τα όρια;

Ακόμη και να ζούσα υπό άλλες, κατώτερες συνθήκες, θα υποστήριζα εντονότερα αυτές τις αντιλήψεις. Γιατί οδηγούν στον Άνρθωπο.

Δεν ξέρω ποιος ακριβώς ήταν ο σκοπός αυτών που έγραψα. Εάν τα ξαναδιαβάσω, δεν νομίζω πως θα βγάλω νοηματική σειρά στις σκέψεις μου. Αυτές οι σκέψεις θα με τρελάνουν. 

01/05/11

I saw some posts I wrote about two years ago. It's strange how things can change. It's hard to accept that things change. That people change. Things and people will always change. Accepting that there is nothing you can do about it is hard for most. I was one of them. I sometimes still believe I am due to the fact that the unfamiliar seems that it won't be as good as that which I once knew and that which I once felt would be the ideal to constantly feel.
What if we were to live in a world where things would stay the same? Where the outcome of things would always be the same. No surprises; no excitement. The same cycle over and over again.
Then again, how can love be unconditional and everlasting if everything changes? How can friendships be promised to last forever if there is no forever?
How am I sure that there is no forever?
These thoughts keep on making my head spin. So so many thoughts.
I sometimes find that these changes have made me stronger, more confident, more honest, more considerate, more willing to risk and stand up for those I love and care about and for what I believe in.
I don't have the answer to many things. But I sometimes wonder that that's beautiful. Not knowing..
I do have the answer to some things though. I can justify lots of situations with the presence or absence of love. It has always worked for me ever since I realized it. Every movement, every smile, every glance, any act from any person out there.
I think I found the answer.
I saw a documentary of this woman who was born in Kalamata and went to Brussels to study at some point in her life. There, she met this man who was twenty years older than her and was of royal descent (from what I remember). They fell madly in love and she told some of his family members that she won't know what to do when he passes away, seeing that since he was older, he would be the one that would leave this earth before she did.
It turns out that she got infected by this type of microbe that spread to her back bone. She went to Austria to get treated. It seems that the treatment wasn't effective and she died. Just like that.
There are many circumstances like these.
My mind races and I think of this interview J.K Rowling once did and she said that love is the most important thing. That when 9/11 took place, the people who knew they were going to die that day immediately called their loved ones just to tell them that they loved them.
I think that that's all it comes down to.
Aside the hate, the resentment, the anger, the hurt you may feel for a person (or even more people), will that all matter?
We don't realize that our time is limited. That we may not be here tomorrow. That what occurred between a person and us doesn't have much significance in front of death. Let me change the meaning :  that whatever has occurred doesn't have much significance in front of life.
Forgiveness? Ever heard of that? It's a rare trait. I'm not saying I'm a know it all. I sure am not. I still have a lot to witness and experience. But from the experience I do possess, I can definitely say that forgiveness can make you better person. It can heal you. It has been scientifically proven. Serious face. Okay, maybe not (!), but don't you feel better when you forgive? And I don't mean the type of forgiving that occurs when you're eight and you have a fight with a friend of yours and she feels bad and asks you to forgive her because she feels large amounts of guilt (even that is a great form of forgiveness!). I'm talking about the type of forgiveness that comes from the heart (or the head, I'm still trying to figure that out).
Selfishness and jealousy. Ahh.. nice to see you guys again. I'm kidding. But really.. these dudes can destroy your life and relationships. They are very hard to get away from. Especially the second one. And the first one. Okay, both.
I do believe it is possible to let those elements out of your life. Replace the 'selfish' with 'selfless' and you have 'selflessness'. There is an indescribable satisfaction in giving and getting nothing in return ''just because''.
Jealousy? We have all felt it at some point or another. It is hard to let go. I feel ya. What I find that helps is letting go. Most of you thought about the Titanic scene, didn't you? Admit it, it's okay.
But yeah, letting go is a very important and difficult step. But it is worth it.
I need to study. I need to study. I need to study.
I just can't stop thinking about the fact that it will be over in a couple of weeks.
Mixed emotions. I CAN FEEL, MAN.
Okay, that was unnecessary.
Then again, I like the unnecessary.